4. maja 1980. godine, Jugoslavija je stala kada je Jugoslovenska radio-televizija objavila vijest da je preminuo predsjednik države, maršal Josip Broz Tito.
Tog sunčanog nedjeljnog dana mnogi građani nisu mogli ni naslutiti da je taj trenutak početak velike promjene i kasnijeg raspada zemlje.
Tito, vođa Saveza komunista Jugoslavije, trostruki narodni heroj, osnivač Pokreta nesvrstanih i predsjednik države od dvadeset i dva miliona ljudi, preminuo je nakon duže bolesti u Kliničkom centru u Ljubljani. Sahranjen je u Kući cvijeća na Dedinju u Beogradu. Vijest o njegovoj smrti pročitao je spiker Miodrag Zdravković riječima: “Umro je drug Tito…” što je odjeknulo širom zemlje.
U znak poštovanja, tada je cijela Jugoslavija stala. Prekinute su utakmice, poput one Hajduka i Crvene Zvezde, dok su navijači i fudbaleri zajedno pjevali “Druže Tito, mi ti se kunemo“. Radnici, seljaci i građani spontano su izlazili na ulice, plakali i prisjećali se vođe.
Sve do početka ratova u bivšoj Jugoslaviji, svakog četvrtog maja u petnaest sati i pet minuta širom zemlje oglašavale su se sirene, a promet se zaustavljao. Ljudi bi stali, radnici ustali u znak poštovanja, odajući kolektivnu počast Titu.
Danas, četrdeset i šest godina nakon njegove smrti, mnogi ga s nostalgijom pamte i smatraju da je život u SFRJ bio dostojanstveniji i ljepši.
Dok ga jedni vide kao diktatora koji je vješto uklanjao političke protivnike, za druge je Tito svetinja, važna historijska ličnost, nostalgija ili čak izvor prihoda kroz prodaju suvenira sa njegovim likom
