Prošla je godina otkako je Bosna i Hercegovina ostala bez Halida Bešlića, jednog od najprepoznatljivijih i najvoljenijih izvođača narodne muzike čije je ime tokom više od četiri decenije karijere odavno preraslo granice muzičke scene.Bešlić je preminuo 7. oktobra 2025. godine u 72. godini, nakon borbe s teškom bolešću i liječenja na Kliničkom centru Univerziteta u Sarajevu. Vijest o njegovoj smrti izazvala je reakcije kakve se rijetko viđaju nakon odlaska nekog umjetnika – od Bosne i Hercegovine i zemalja regije do gradova širom Evrope, Sjeverne Amerike i Australije.
Godinu kasnije njegove pjesme nisu nestale s radijskih stanica, proslava, koncerata i stadiona. Naprotiv, neke od njih dobile su i novi život među generacijama koje možda nisu ni bile rođene kada su prvi put snimljene.
Posebno mjesto zauzimaju “Ljiljani”, pjesma koja je postala neodvojivi dio navijačke atmosfere uz reprezentaciju Bosne i Hercegovine. Ovog ljeta ponovo se pjevala tokom nastupa Zmajeva na Svjetskom prvenstvu – od navijača u Torontu do slavlja nakon velikih rezultata bh. reprezentacije.
Upravo je njegov odnos prema ljudima postao gotovo jednako važan dio priče o Halidu Bešliću kao i muzika.
Posebno tokom rata u Bosni i Hercegovini bio je intenzivno uključen u humanitarni rad. Održao je više od 500 humanitarnih koncerata širom Evrope, a prikupljeni novac korišten je za pomoć izbjeglicama i porodicama pogođenim ratom.
Humanitarni angažman nije završio s ratom. Tokom narednih decenija učestvovao je u brojnim akcijama za pojedince, porodice, bolnice i ugrožene zajednice.
Koliko je Bešlić značio ljudima možda se najbolje vidjelo tek nakon njegove smrti.
Pet dana nakon što je preminuo, 12. oktobra 2025. godine, građani su se spontano okupljali u više od 150 gradova u Bosni i Hercegovini, regionu i svijetu kako bi mu odali počast.Sarajevo je bilo centar oproštaja. Više od 20.000 ljudi okupilo se ispred Vječne vatre. Pjevale su se “Romanija”, “Miljacka”, “Sarajevo, grade moj”, “U meni jesen je” i druge pjesme, dok su se slične scene istovremeno mogle vidjeti u Tuzli, Mostaru, Banjoj Luci, Zenici, Zagrebu, Beogradu, Ljubljani, Berlinu, Minhenu, Torontu, Sydneyju, Ottawi, St. Louisu i drugim gradovima.
Bio je to oproštaj koji je pokazao nešto što je pratilo gotovo cijelu njegovu karijeru – Halidova publika nije se lako mogla svrstati u jednu generaciju, grad, državu ili društvenu grupu.
Dan kasnije hiljade ljudi ponovo su izašle na sarajevske ulice.
Nakon komemoracije u Narodnom pozorištu, dženaza je klanjana u haremu Gazi Husrev-begove džamije, a povorka je prošla kroz centar Sarajeva prema Gradskom groblju Bare, gdje je Bešlić ukopan.
Knežina mu se odužila spomenikom
Posebno emotivan bio je oproštaj u njegovom rodnom kraju.
Knežina i Romanija nisu za Bešlića predstavljale samo mjesto rođenja. U rodni kraj vraćao se tokom cijelog života, pomagao ljudima i o njemu pjevao. Knežak izvor, jedno od mjesta njegovog djetinjstva, ostao je zabilježen i kroz “Romaniju”.
Mještani su odmah nakon njegove smrti pokrenuli inicijativu da mu upravo tu podignu spomenik.
Obećanje su ispunili.
